نفس صبح

سکوت

دلتنگی های آدمی را

بادترانه یی می خواند ،

رویاهایش را

آسمان پرستاره نادیده می گیرد،

و هردانه ی برفی

به اشک نریخته می ماند .

سکوت

سرشار از سخنان ناگفته است

ازحرکات ناکرده

اعتراف به عشقهای نهان

و شگفتی های برزبان نیامده.

دراین سکوت

حقیقت مانهفته است

حقیقت تو

ومن .

         مارگوت بیکل

   + م ; ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/٩
comment نظرات ()